Загадкі Ніла Гілевіча

1. І зімой, і летам – 

Белая як снег, 

І зімой, і летам – 

Як надзьмуты мех,

Ходзіць на лапатках,

Бегае нягегла,

Рогам есць і п’е,

А гергеча гэтак,

Што нікому нельга

Зразумець яе.

2. Два разы нараджаецца, адзін раз памірае.

3. Лёгка з зямлі паднімаеш,

А далей сваёй рукі не кінеш.

4. Без сякеры і цвікоў

Збудавалі круглы дом.

Адгадкі глядзіце далей

Загадкі-рыфмаванкі

Чырвонае цельца, каменнае сэрца,

Вінная на смак, а завецца як? (Вішня.)

На пруточку — буйны цвет, дробныя калючкі…

Не падлазь ка мне, малы, бо паколеш ручкі. (Ружа.)

Грыбкоў сабе насушыць, арэшкаў назбірае,

Зіма сняжком цярушыць, а ёй — бяда малая. (Вавёрка.)

3 гаспадаром сябруе, дом вартуе.

Ляжыць пад ганкам — хвост абаранкам. (Сабака.)

Ён раскажа і пакажа, як жыве планета наша.

А няма электратоку — ён без мовы і без зроку. (Тэлевізар.)

Бягу асфальтам і заўжды

Трымаюся за правады. (Тралейбус.)

Мной дзяўчынак называюць. А як толькі зацвітаю —

3 гудам рупным і вясёлым да мяне лятаюць пчолы. (Ліпа.)

На снезе пушыстым царыца стаіць,

У гронках агністых ззяе, гарыць. (Рабіна.)

I ў сто год я малады,

Маё насенне — жалуды. (Дуб.)

Маўклівая, зялёная, на ўзгорку стаіць.

Як ветрык падзьме — яно зашапаціць. (Асіна.)

Дрэва — я. I з табой мы даўно знаёмыя.

I вясной, і зімой я стаю зялёная. (Елка, сасна.)

Казка-загадка "Самы кароткі месяц" ад Расціслава Бензярука

Сабраў бацька Год сыноў Месяцаў і сказаў:
- Стары я ўжо стаў. Цяжка мне аднаму кіраваць на зямлі. Хацеў бы, каб вы мне дапамаглі ў гэтым. А таму пытаюся: хто чым будзе займацца, як прыйдзецца гаспадарыць на зямлі?
Адзін вырашыў снег растапіць, сок у ствалах дрэў пусціць, другі - кветкі рассыпаць па лугах, трэці - збажыну расціць, чацвёрты - дапамагчы сабраць ураджай, пяты - зямлю снегам пакрыць, каб мароз карэньчыкі раслін не вынішчыў...
Слухаў бацька Год сыноў сваіх, радасна ўсміхаўся ў сівую бараду і назначаў, каму колькі гаспадарыць на зямлі: таму - трыццаць дзён, таму - трыццаць адзін.
А як дайшла чарга да аднаго з малодшых сыноў, дык той раптам заявіў:
- Як прыйду я на зямлю, буду ўсё жывое марозіць, знішчаць. Ух, як я люблю гэта рабіць!
Не спадабаліся яго словы бацьку.
- Табе, сыне, толькі дваццаць восем дзён адвяду.
Заплакаў ад крыўды сын:
- А чаму мне найменш? Хачу столькі ж, як і братам маім.
- Ты - злосны! Значыць, быць табе самым кароткім месяцам. Ну, ладна, - палагаднеў нарэшце бацька Год, - на чацвёрты раз як прыйдзеш на зямлю, гаспадарыць будзеш на адзін дзень больш.

Якое імя ў гэтага сына? Здагадаліся ўжо?

Адгадка далей

Загадкі на градках

От бабуля важна села

І глядзіць навокал смела.

У зямлю схавала лапаць.

Як зачэпіш – будзе плакаць.

Гэта злосная бабуля

Называецца…

(цыбуля)

У бабулі родны брат

Ласкавейшы быццам,

А да слёз давесці рад,

Так, як і сястрыца.

Сам сабе наўме панок,

А прасцей сказаць…

(часнок)

З вусамі, а не стары.

Зайздросныя вочы.

За што-небудзь на двары

Учапіцца хоча.

Хопіць хітрасці на трох,

Ну, на тое ж ён…

(гарох)

Не сыдзе з месца

Ні на крок,

Зарыўшыся ў пярыну.

Цярэбіць ціхі вецярок

Ягоную чупрыну.

А возьмуць за чупрыну

Ды выцягнуць з пярыны –

Пачырванее, нібы рак.

Вядома, хто гэта…

(бурак)

Жывёлы і птушкі

Між карчоў размесціць дом

Шар калючы - добры ... 

(вожык)

Землю дзюбаю рыю,

Быццам дом будую - 

Чарвячка шукаю ў рот!

Адгадалі, хто я? 

(кураня)

Ляцеў птах цераз дах, сеў на варотах у чырвоных ботах (бусел)

Не доктар, а дрэвы лечыць (дзяцел)

Пад соснамі, пад ёлкамі ляжыць клубок з іголкамі (вожык)

Хоць малая, ды дужая: з сабою хату носіць (чарапаха)

Школьныя загадкі

Яна ў школе пражывае, шмат гаспадароў мае, штогод іх мяняе і ўсім дапамагае (парта)

Бяжыць пад рукою, нібыта жывое, толькі не лятае, хоць назва такая (пяро)

Заўсёды я тонкая, худая, ды ў тым мая сіла, што п'ю я чарніла (прамакатка)

З выгляду - мячык на восі стаячай, а сіла такая - усю зямлю трымае (глобус)

Ног не мае, а ідзе, рук не мае, а б'е, - і ў сваім сэрцы сакрэт крые (гадзіннік)

Расчыніцца ночка - глянуць з яе лісточкі, хто іх разглядае - той многа пазнае (кніга)

Казка-загадка "Хто падказваў у класе?" ад Расціслава Бензярука

У чаратах размясцілася качыная школа. Вывучалі складанне лікаў.

Строгая настаўніца Качка Кіраўна задала пытанне:

- Колькі атрымаецца, калі да «кра» прыбавім яшчэ «кра»?

Не паспелі качаняты ўзняць крыльцы, як нехта падказаў:

- Кра-кра!

- Правільна, - пахваліла настаўніца. - Хто гэта сказаў?

Качаняты маўчалі.

Настаўніца зноў задала пытанне:

- Колькі будзе, калі «кра», «кра» і яшчэ «кра»?

Рыжанькі Качар узняў крыло.

Толькі Качка Кіраўна дазволіла яму адказваць, як нехта звонка зноў прагаварыў:

- Кра-кра-кра!

- Качка Кіраўна, я ведаю, чэснае слова, - заспяшаўся Рыжанькі Качар. - Дык чаго яна падказвае.

І ён скубануў суседачку Шэрую Шыйку за бок. Суседка не захацела цярпець гэтага. Пачалася бойка.

- Навошта падказвала?! А настаўніца падумала, што я не ведаў!

- Не падказвала я, не падказвала! - апраўдвалася Шэрая Шыйка.

- Хопіць біцца! - Качка Кіраўна падбегла да іх парты.

Калі Рыжанькі Качар і Шэрая Шыйка спынілі бойку, настаўніца спытала ў качанят:

- Дык хто падказваў у класе?

Задумаліся качаняты. Дапаможам ім, сябры!

Адгадка ніжэй!

Загадкі пра сняжынкі

Зорка снежна белая 

на рукаў мой узляцела,  

Пакуль нёс яе сюды - 

стала кропляю вады.  

Што гэта за птушка,  

Што сонца баіцца?  

Палятала зорка, палятала,  

Села на далоньку і растала.  

На далоні слёзка-крапялінка.  

Гэта не проста зорачка, то -  

Зімой пакрылі мы ўсё:  

Лес, дарогу, поле і луг,  

А як сонца прыпячэ,  

Мы раўчуком пацячэм.  

Ой, зіма усё пабяліла,  

Свет ўвесь коўдрай накрыла.  

З неба ўжо ляцяць пушынкі,  

Усім вядома - то ...  

Мухі белыя ў полі -  

Не жывуць яны ў доме.  

А як сонца прыпячэ -  

З іх вадзіца пацячэ.  

Хто на месцы не сядзіць,  

А нясецца і ляціць,  

Бойка ў танку кружыць,  

Нашых дзяцей весяліць?  

Вядома, гэта такія пушынкі -  

Белыя зімовыя ...  

З неба зорачкі ляцяць,  

І зямлю хаваюць,  

А калі прыйдзе вясна -  

Усе яны растануць.