Загадкі пра снег 2

Белы, як кашуля, 

Пухнаты, як квактуха, 

Крылаў няма, 

А лётае добра. 

 Здзівіўся зайчаня: 

Стала белая зямля. 

Нешта кружыць, нібы пух, 

Нібы зграя белых мух, 

На зямлю ападае, 

Усё старанна хавае. 

Гусі пёры разгубілі - 

Усе падвор'е пабялілі. 

А калі набіў падушку - 

Пацякла вада з-пад вушкі! 

Што гэта? 

Узімку пад нагамі ляжыць, 

А ўлетку яго не знойдзеш. 

Калі падаю я з неба, 

Людзі кажуць: «Так і трэба». 

А ўвосень - так і знай:

Будзе добры ўраджай.

Загадкі пра снег

На дварэ гарою, а ў хаце вадою.

Беленькі абрус усю зямлю накрыў.

Белы, як пярына, халодны, як крыга.

Зваліцца з неба - не разаб'ецца, 

Упадзе ў ваду - расплывецца.

Белае, а не цукар,

Мяккае, а не вата,

Без ног, а ідзе.

Як гэты белы цукар завецца, 

Што з аблокаў зімою трасецца? 

Ой, за лесам за пералескам белая сукенка вісіць. 

У небе аблачынка пралятала, 

белы пух рассыпала, 

наваліла з цэлы мех, 

называюць яго ... 

З блакітнага вулля 

Ляцелі пчолы - 

Белым пакрылі вулкі, 

І хаты, і поле. 

А на яблыні старой 

Сеў адразу цэлы рой! 

Што гэта? 

Загадкі-жарты

У што першы цвік гналі, калі Маскву будавалі? (у плешку)

Ад чаго гусь плыве? (ад берага)

Чаму шапку купляюць? (бо дарам не даюць)

Якая мушка не лятае? (на стрэльбе)

Дзе гарады без людзей, а рэкі без вады? (на глобусе і карце)

Што пасярэдзіне Кіева стаіць? (літара "е")

Дзе сярэдзіна зямлі? (там, дзе стаіш)

Чаму ў Парыжы сена не сохне? (бо Сена - рака ў Парыжы)

Загадкі-пытанні

Які год цягнецца адзін дзень? (Новы год)

Чаго і з сцяны не вырубіш? (ценю)

Што гарыць без полымя? (сонца)

Што бяжыць без повада? (думка, вада)

Што расце без кораня? (камень)

Што расце без цвету? (папараць)

Што зімою камлём уверх расце? (лядзяш)

Што на свеце най мілейшае? (сон)

Што хутчэй за ўсіх на свеце? (думка)

Што самае мякчэйшае? (рука пад галавою)

Без чаго хлеб не спячэш? (без скарынкі)

Хто з барадою родзіцца? (казёл)

Чаго не абнясеш вакол хаты? (вады ў рэшаце)

Без чаго хаты не пабудуеш? (без стуку)

Загадкі загадваюць дзеці

Вісіць сіта не рукамі звіта. (Павуцінне.) 

Ляціць — вурчыць. (Жук.) 

Пад соснамі, пад елкамі ляжыць клубок з іголкамі. (Вожык.)

Паўзун паўзе, іголкі вязе. (Вожык.) 

Летам — шэранькі, зімой — беленькі. (Заяц.) 

Летам апранаецца, зімой распранаецца. (Дрэва.)

Не агонь, а пячэцца. (Крапіва.) 

Ляціць, а не птушка, вые, а не звер. (Вецер.)

Хто гуляе ўсюды на свеце? (Вецер.)

Хто зірнуў так рана ў аконца? (Сонца.)

Хто нас поіць празрыстай вадзіцай? (Крыніца.)

Хто стаіць у зялёных іголках? (Елка.)

 Шчыплюць траўку каля рэчкі 

У цёплых кажушках... (авечкі).

Цёплым сонейкам сагрэта,

Прайшло радаснае... (лета).

Па цвічку тук-ток

Б'е жалезны... (малаток).

Не клубок і не гарлачык,

Хоць і кругленькі наш... (мячык).

Суткі, час

Стаіць дом на дванаццаць вакон, пад тымі вокнамі па чатыры паны, а ў тых паноў па сем вянкоў. (Год, месяц, тыдні, дні.)

Шэрае сукно лезе ў акно. (Світанак.)

Устаў белы бык, у акно пальчык тык. (Дзень.)

Прыйшла чорна маці, усіх паклала спаці. (Ноч.)

На паляне сіняй пасецца конік сівы. (Ноч і месяц.)

У сінім мяшочку шмат белых парасят. (Неба і зоркі.)

Транспартныя сродкі

Бягуць сычыкі, задраўшы лычыкі. (сані)

Бягуць у лясок, задраўшы насок (сані)

Дзве паненкі сыр крояць (сані).

Ляцяць гускі, дубовыя наскі, на неба глядзяць і масла ядзяць. (сані)

Спінка і лаўка, дзве Палагейкі і пяць братоў Панкратоў (сані).

Без калес, а езде (сані, човен)

Еду не дарогаю, паганяю не пугаю, азіраюся назад: следу не знаць. (на чаўне)

Горб гарбаты, на сілу багаты, сто коней не павязе, што горб адзін панясе. (карабель)

Вушы калышуцца, а жывот плыве. (човен)

Ем я вугаль, п'ю ваду, цягну абоз на сто калёс. (паравоз)

Загадкі пра гародніну

Стаіць у агародзе ў зялёным халаце,

А добра прыгледзішся – лата на лаце. (Капуста)

Завітала ў хату пані

Ды ў жоўтым сарафане.

Як пачалі распранаць, 

Сталі плакаць, праклінаць. (Цыбуля)

У бабулі родны брат

Ласкавейшы быццам,

А да слёз давесці рад,

Так, як і сястрыца.

Сам сабе наўме панок,

А прасцей сказаць…(часнок)

Царэўна ў няволі,

у цёмнай каморы.

А косы – на сонцы,

На вольным прасторы. (Морква)